نوشتن

یه خورده انقلابی شد معذرت می طلبم از نتایج روشن بودن رسانه ملی در ایام بهمن ماه است

بخواهی نخواهی کلامت را انقلابی می کند بقیه اش بماند

راست راست و خیلی رو راست چند ماه می شود که به "نوشتن" سر نزده ام

از هیچ پیغامی خبر نداشتم

نمی خواستم بنویسم  چون خلاف معمول علاقه ای به ناله کردن در حضور دیگران ندارم

تقصیر بقیه چیست 

همیشه دلم خواسته سرزنده باشم  حتی اگر شب و روز بر ما گلوله بارد( از همان تاثیراتی بود که قبلا عرض شد خدمت شما)

تلویزیون را خاموش می کنم تا در سکوت فکرم را متمرکز کنم.

اول اینکه : امروز بعد از چند ماه  "نوشتن" رو باز کردم  به خیال بستنش

ولی از دیدن کامنت های دوستانه و صادقانه این همه دوست نفهمیدم که چی شد  تصمیم گرفتم دوباره بنویسم

از همه دوستانم ممنونم  خیلی ممنون

"نوشتن" باعث شد  دوستان زیادی پیدا کنم و دوستان قدیمی رو هم پیدا کنم

فقط برای اینکه در این پست پس از چند ماه  به دوستی ها و شغلم وفادار بمانم این چند جمله رو اضافه می کنم:

رضا ولی زاده دوست قدیمی ام که زندانی شد خیلی.....

مهران قاسمی  که رفت  فقط یاد خنده های بی وقفه و ناهارهایی که دسته جمعی در آبدارخانه روزنامه توسعه می خوردیم  رهایم نکرد و نگفتم روحش شاد چون یکی از شادترین آدم هایی بود که می شناختمش

مرگ احمد بورقانی هم که جای خودش را دارد

محبوبه خوانساری  دوست دوست داشتنی ام  در مصاحبه با رییس بهشت زهرا پرسیده بود  در کدام ماه تعداد اموات بیشتر است ؟ محمود  رضاییان هم جواب داده بود "دی ماه"