هفته گذشته شلوغ و پر کار بود .
رفتم کلاس زبان "کیش" و ثبت نام کردم تا بعد از وقفه ۷ ماهه دوباره زبان رو از سر بگیرم. معتقدم در این دوره پر آشوب روزنامه نگاری که فساد در این حرفه بیش از پیش خودنمایی می کنه ، باید به دنبال جایگاهی خاص بود تا در برخورد با آدم ها به چشم یک روزنامه نگار رانت خوار دیده نشی. متاسفانه بعضی از همکاران مطبوعاتی ما در این چند سال اخیر کارهایی کرده اند که هر مسوولی در مواجه با هر خبرنگاری فکر می کند که خبرنگار با تحت فشار قرار دادن او قصد دارد یک بولتن یا نشریه از سازمان مربوطه بگیرد تا کاری به کار آنها نداشته باشد. اتفاقی که در این چند سال اخیر به کرات در مطبوعات ایران اتفاق افتاده و متاسفانه بخشی از یک نسل از روزنامه نگاران به این ورطه گرفتار هستند که تحصیلات روزنامه نگاری نداشته و از سر اتفاق یا فقط برای تجربه کردن و از روی تفنن وارد این عرصه شده اند.
به تهران برگشتم و برنامه های زیادی دارم ولی اصلی ترین برنامه ام "مانا"است. پیشنهادهای خیلی خوبی به"مانا" شده. مثلا دیروز دکتر نوروزی رئیس اتحادیه دانشگاههای غیرانتفاعی و رئیس دانشگاه غیرانتفاعی دماوند زنگ زد و خواست تا خبرنامه اتحادیه که از طرف تمام دانشگاه های غیرانتفاعی منتشر می شه با "مانا"منتشر بشه و این نشون میده "مانا" ( نشریه داخلی دانشگاه نبی اکرم) خیلی تاثیر گذار بوده. "مانا" باید موفق بشه این اصلی ترین هدف منه در این روزها. از همه کمک خواستم و امیدوارم کمکم کنند ، امیدوارم.